Zaklęcie 1.

-Za pięć minut odjeżdżasz. – krzyczała pewna kobieta pchająca przed sobą wózek ,na którym spoczywał wielki kufer.

-Nie martw się zdążymy.  – uspokajała kobietę dziewczyna niosąc w ręce klatkę z sową.

Zwykli ludzie zerkali na nie co kilka minut ,bo sowa robiła straszny hałas.

-Caroline przez El Diablo nie przejdziemy przez barierkę na czas. – mówiła kobieta do swojej córki.

-El Diablo cicho. – powiedziała dziewczyna rzucając do klatki kilka przekąsek.

Sowa zamilkła ,a ludzie znowu odwrócili głowy zajęci swoimi sprawami. Nikt nie zauważył ,że kobieta ,dziewczyna i sowa nagle znikły za barierką pomiędzy peronem 9 i 10.

*

-Pa mamo ,pa tato. – powiedziała brązowowłosa dziewczyna ,całując rodziców w policzek.

-Pamiętaj Natalii ,że masz być grzeczna, nie sprawiać kłopotów nauczycielom ,a i pilnie się uczyć.

-Tak jest tato.

Dziewczyna już chciała pobiegnąć w stronę czerwonej lokomotywy.

-Natalii jeszcze jedno.

-Tak mamo.

Kobieta podała dziewczynie klatkę.

-Masz pisać codziennie.

-Hermes będzie wykończony. – zachichotała dziewczyna jeszcze raz pożegnała się z rodzicami i z klatką w ręce ruszyła w stronę wielkiej, buchającej parą maszyny.

*

-Jest wolne siedzenie. Podaj mi Emy ,tato.

-Proszę kochanie. – mężczyzna podał córce sowę - Pisz codziennie. Mamie było przykro ,że nie mogła cię odprowadzić ,ale sama wiesz ,jaki teraz jest okres. W ministerstwie aż dymi – i to dosłownie tyle wyjców dostają ,że już nie nadążają z ich otwieraniem ,a w rezultacie jest wielkie BUM. – powiedział wysoki mężczyzna. – W każdym bądź razie trzymaj się Justinkuś.

-Och tato miałeś mnie tak nie nazywać. – powiedziała dziewczyna z uśmiechem na twarzy i po chwili przytuliła swojego tatę.

*

-Macie się nie kłócić. Za chwilę odjeżdża pociąg i nie chce żadnych listów od dyrektora. – upominała dwie dziewczyny kobieta. – To nie są żarty Stephanie. – kobieta zrobiła groźną minę. – Już niedługo będziecie siostrami.

-Przyrodnimi siostrami. – poprawiła dziewczyna nazwana wcześniej Stephanie.

-Tak ,bo niestety moja mama wybrała na nowego męża twojego ojca. – powiedziała druga dziewczyna.

-Mariko ,bądź miła.

-Ależ jestem. Nie rozumiem jednak dlaczego mam być w jednym pokoju w Hogwarcie z tą dziewuchą. To ,że ty zostawiłaś tatę dla jej ojca to twoja sprawa ,ale ja się nie pisałam na nową „siostrzyczkę”. – powiedziała Marika wyniosłym tonem.

-A ja się niby pisałam?! Nie chciałam mieć z takim dziewuszyskiem nic wspólnego! – wybuchła Stephanie.

-DOŚĆ! I wy macie niby 16 lat?! Zachowujecie się jak siedmiolatki.

Dziewczyny założyły ręce i odwróciły się do siebie tyłem.

-No i bardzo dojrzale. Bierzcie swoje rzeczy i znikajcie mi już z oczu.

Dziewczyny nie protestując zabrały swoje kufry i sowy ,a potem szybko pobiegły do pociągu.

*

-Elisabeth , Elisabeth , ELISABETH! – w końcu mężczyzna zwrócił na siebie uwagę dziewczyny.

-Co jest? – zapytała blondynka.

-Córeńko ,może jednak chcesz ,żebym cie odprowadził na peron?

-Nie tato dziękuję ,ale wolę sama pójść.

-Wstydzisz się ,że masz ojca mugola? – zapytał mężczyzna z wyraźnym smutkiem w głosie.

-Nie dlaczego bym się miała ciebie wstydzić. Przecież jesteś wspaniałym tatą tylko ,że…

-Że?

-Tylko ,że na widok czarodziejów dostajesz bzika.

-Bzika? Ależ skąd nie dostaje ,żadnego bzika.

-Tato ,przypomnij sobie co było na Pokątnej.

Mężczyzna spuścił głowę.

-No to wygląda na to ,że musimy się tutaj pożegnać.

-Tak ,na to wygląda.

-To trzymaj się córuś.

-Pa tato.

Dziewczyna pocałowała ojca w policzek i zniknęła w ścianie.

-Niesamowite ,jak ta magia działa… - mówił do siebie mężczyzna odchodząc w stronę samochodu.

*

-To pa mamusiu i pamiętaj ,że bardzo cię kocham. – mówiła Caroline ,kiedy znalazła już miejsce w pociągu.

-Pa kochanie. Ja też cię kocham. Masz pisać.

-Tak wiem mamo.

Mama Caroline odeszła by wraz  z innymi rodzicami machać swoim dzieciom.

Caroline usiadła na swoim miejscu. W jej przedziale siedziała już Natalii – jej najlepsza koleżanka – Justina – dziewczyna z jej dormitorium – Elisabeth – również dziewczyna z jej dormitorium – oraz Stephanie – też koleżanka z dormitorium – i na koniec Marika – dziewczyna ,która dopiero drugi rok chodziła do Hogwartu ,bo była z Norwegi.

-Zostaw to moja kolej ,żeby pomachać. – krzyczała Stephanie targając Marikę za włosy.

-Nie było ,żadnej pisemnej umowy o tym świadczącej. – również krzyczała Marika.

-Dziewczyny przestańcie. – Elisabeth i Natalii próbowały oddzielić walczące dziewczyny.

-Ty nędzna szumowino! – wyzywała Marikę ,Stephanie.

-Ty smocza łajno bombo! – darła się w niebogłosy Marika.

-Ty ropo z nóg wiedźmy.

-TY SZLAMO!

-O nie przesadziłaś jędzowata jędzo.

Marika dostała z lewego prostego ,jednak szybko się pozbierała i oddała z prawego sierpowego. Dziewczyny już chciały sięgnąć po różdżki ,ale Justina, Natalii, Caroline i Elisabeth były szybsze.

-Odsuńcie się od siebie! – powiedziała Caroline.

-I to szybko. – dodała Elisabeth.

Marika i Stephanie teraz potulne jak baranki usiadły z powrotem na swoich miejscach ,ale patrzyły na siebie z nienawiścią w oczach.

-Dlaczego wy w ogóle się tak zachowujecie wobec siebie? Jeżeli całą szóstką mamy wytrzymać ten rok szkolny w jednym dormitorium to musimy sobie tą całą sprawę szybko wyjaśnić. – zapytała Caroline.

-Bo ja jej nienawidzę. – powiedziała ,a raczej warknęła Marika.

-I vice versa. – powiedziała obojętnie Stephanie.

-Myślisz ,że martwi mnie fakt ,że mnie nie lubisz. Chyba cię zasmucę ,bo mam to gdzieś.

-Zmieściło ci się jeszcze ,bo ty masz chyba wszystko gdzieś. Ojej przepraszam ,bo panna „najlepsza” ma tylko swoją gębę na widoku.

-Przynajmniej mam piękną, proporcjonalną twarz  ,a nie koński łeb.

-O Barbie teraz się zagalopowałaś. Cóż w końcu twoje stopy tylko można nazwać kopytami.

-CO?! Takiej chamskiej chimery jeszcze moje niebiańskie oczy nie widziały.

-DOŚĆ! – krzyknęła Justina.

-Żadna z was tak ,a pro po nie odpowiedziała na pytanie Caroline. – zauważyła Natalii.

-Prawda. Wy nie macie argumentów ,wy po prostu kochacie się kłócić. – powiedziała Elisabeth ,a reszta przytaknęła.

-Z taką larwą nie ,da się robić nic innego niż kłócić. – powiedziała na swoje usprawiedliwienie Stephanie.

-Zgadzam się ze Stefcią. To moje hobby nie licząc tych związanych z moją osobą. – powiedziała Marika.

-Rika zmniejsz swoje ego i będzie dobrze ,a ty Stefa pogódź się ,że jeżeli związek waszych rodziców się uda będziecie siostrami. – powiedziała Justina.

-Niestety. – powiedziała Stee.

-Boże dziewczyny ,ta podróż ,co ja gadam ten rok szkolny miał być wspaniały! Miało to być połączenie ciężkiej harówki ze świetną zabawa i nie chcę ,żeby wasze głupie kłótnie wszystko zniszczyły! Pozbierajcie się na gacie Merlina i żyjcie! – krzyknęła już na maxa wkurzona Caroline. – TO BĘDZIE NASZ ROK!

-TO BĘDZIE NASZ ROK! – krzyknęła reszta.

Za oknem gnającego pociągu ciągle zmieniał się obraz. W ciągu kilku minut przejechali jakąś wieś, kotlinę i dolinę obok wielkiego jeziora.

Czas mijał nie ubłaganie. W południe przyjechała pani z wózkiem i tak każda dziewczyna nabyła trochę czekoladowych żab i fasolek wszystkich smaków.

-Fuj trafiłam na smak tygodniowych skarpet. – powiedziała Lizka krzywiąc się z niesmakiem.

-Mój starszy brat mówił mi ,że za czasów Hogwarckich poczęstował dziewczynę fasolkami wszystkich smaków i akurat trafiła na smak spleśniałej kupy ptaka. – powiedziała Natalii.

-I co zrobiła? – zapytały równocześnie Carola i Just.

-Najpierw wypluła ,a potem zerwała z moim bratem. Biedak do dziś się nie może pozbierać. Mówi ,że mogły być z tego piękne dzieci.

Dziewczyny dostały napadu histerycznego śmiechu.

Kiedy tak śmiały się w najlepsze do ich przedziału wszedł przystojny, wysoki brunet.

-Cześć dziewczyny. – powiedział patrząc z politowaniem na tarzającą się po ziemi Rikę.

-Hej Simon. – rzuciła niedbale Just.

-Ty już w szacie?  - zapytała Stefa nerwowo poprawiając włosy.

-Tak ,zapewne jak większość uczniów. Za dziesięć minut dojeżdżamy. – powiedział chłopak.

-I przyszedłeś do nas tylko po to ,żeby nam o tym powiedzieć? – zapytała Carola.

-Nie tylko. – powiedział Simon teraz równie spięty jak Stef. – Chciałem jeszcze zapytać co u was?

Wszystkie znowu zaczęły się śmiać ,oprócz Stefy ,która patrzyła na przybyłego chłopaka z maślanymi oczami.

-U mnie w porządku. – powiedziała Nath dławiąc się śliną.

-To dobrze. Eeh… to ja już będę… to ja już sobie pójdę. Do zobaczenia. – powiedział i wyszedł.

-Pa Simon. – powiedziała Stefa ,a reszta nadal śmiała się w najlepsze.

Kiedy tylko drzwi przedziału się zamknęły ,a Lizka pomogła Nath przestać się dławić ,Rika zaczęła wyśpiewywać.

-Zakochana para Simon i Stefa.

-Przestań już. – krzyknęła Stefa.

-Ale Rika ma racje. On się podoba tobie ,a ty jemu ,jeżeli dobrze rozegrasz karty to może być  z tego długi związek. – powiedziała Carola ,a potem wzięła do ust porządny kawałek czekoladowej żaby.

-Ale ja nie chce mieć chłopaka. W ogóle Simon jest przystojny, zabawny, cudowny. – Stefa się rozmarzyła ,ale kiedy zobaczyła tylko jak dziewczyny się na nią patrzą szybko dodała. – Ale to tylko dobry kolega.

-Ta jasne. – powiedziała sarkastycznie Just.

-Chyba się zatrzymujemy. – zmieniła temat Stephanie.

-Masz racje ,a my jeszcze nie przebrane.

Dziewczyny szybko wygrzebały z kufrów szaty i zanim pociąg się zatrzymał były już wszystkie ubrane jak należy. Pozostawiły swoje kufry i sowy w przedziale i wraz z tłumem uczniów wyszły na stacje.

Jak co roku czekały na nich bezkonne wozy ,które zawoziły uczniów pod zamek.

-Tu jest jeszcze jeden wolny. – powiedziała Nath i cała szóstka udała się w stronę zarośli. Kiedy wszystkie się wygodnie usadowiły pojazd ruszył. Nie był to najwygodniejszy środek transportu ponieważ cały czas nimi trzepało ,ale na pewno nie był i najgorszy. Jechali zabłoconą dróżką ,a przed nimi kilkadziesiąt takich samych wozów – to samo za nimi.

W końcu podróż dobiegła końca i dziewczyny znalazły się w Wielkiej Sali. Zajęły swoje miejsca przy stole Gryfonów.

Potem była krótka przemowa McGonagall i złote półmiski wypełniły się najróżniejszymi potrawami.

Po udanej uczcie powitalnej dziewczyny ruszyły raźnym krokiem do dormitorium.

Rozpakowały swoje kufry machnięciem różdżki i wszystkie jak jeden mąż rzuciły się na łóżko.