Zaklęcie 9.

Lizz wróciła do pokoju. Najpierw wylądowała w jakiejś opuszczonej klasie ,dopiero potem zrozumiała ,że miała skręcić prawo ,a nie w lewo i poprawiła swój błąd.  W końcu weszła do pokoju. Słońce świeciło mocno ,a dziewczyna zagłębiła się w swoich myślach. Wciągu jednego dnia zdążyła spełnić swoje marzenie, trafić do gazety, poznać super chłopaka i prawie się dwa razy pocałować. Siedząc na łóżku i czesząc włosy nie mogła zapomnieć tych niebieskich oczu ,które patrzyły na nią ,nie mogła zapomnieć tego wspaniałego uśmiechu. Z rozmyśleń wyrwało ją pukanie do drzwi. Lizz pobiegła szybko by otworzyć mając nadzieję zobaczyć chłopaka. Do pokoju weszła jednak Genevieve.

-O to pani. – powiedziała Lizz lekko załamana.

-Ja przynieść tobie karta po angielski.– powiedziała Genevieve.

Lizz popatrzyła na kobietę.

-Corentin mi powiedzieć.– wyjaśniła Genevieve.

-Aaaa… - myśli Lizz znowu zajęły się chłopakiem.

-Ja mam tobie jeszcze powiedzieć ,że ty jutro iść zwiedzać Paris ze mną. – powiedziała uśmiechając się.

-Ok. – powiedziała Lizz. – Coś jeszcze?

-To tyle. Ale czemu ty smutna. Ja wiedzieć obiad się nie udać ,ale bez przesada ,żeby być tak smutni.

-Ja po prostu … eee… no mam chyba zły dzień. – wypaliła.

-Zły dzień. Jesteś w Paris i ty mieć zły dzień? Ty mieć dobry bardzo dzień. Rozumi?

-Tak ,rzeczywiście. Chyba się prześpię godzinkę ,w nocy nie mogłam spać tak się cieszyłam ,a potem pójdę do ogrodu. – powiedziała Lizz ,chcąc szybko pozbyć się Genevieve.

-Ja rozumi. Tak ty spać ,a ja iść.

Kobieta wyszła z pokoju ,a Lizz rzuciła się na łóżko.

*

-Marika co to ma znaczyć? –krzyknęła Stee tak ,że Rika i chłopak od razu się odwrócili.

-I uprzedzamy cię powiedz nam prawdę. – dodała Just.

-Kto to jest? – zapytała Nath wskazując chłopaka.

-I co wy tu robicie? – powiedziała Carola.

-Nie wasza sprawa. – powiedział chłopak.

-Skarbie to moje przyjaciółki. – powiedziała Rika chwytając chłopaka za ramię.

-Ale one nie mogą się dowiedzieć co my tu robimy! – warknął.

-Silencio. – powiedziała Carola ,kierując różdżkę w stronę chłopaka.

Chłopak poruszał ustami ,ale żaden dźwięk się z nich nie wydobywał. Wyciągnął różdżkę.

-Expelliarmus. – powiedziała Carola i zgrabnie złapała różdżkę chłopaka ,nadal trzymając swoją skierowaną w niego. – Jak drgniesz to dostaniesz upiorogackiem. 

-No ,więc Mariko mogłabyś nam wyjaśnić co tu się dzieje? – zapytała ponownie Just.

Marika westchnęła i wpatrzyła się w swoje stopy.

-Spotkałam Lucasa ,na korytarzu ,niósł coś w ręce. Zagadałam go ,bo od dawna mi się podobał ,i kiedy tak rozmawialiśmy to ,to …

-CO?! – zapytały równocześnie Stee i Nath.

-To coś zaiskrzyło ,on mnie pocałował ,a to co trzymał wypadło mu z ręki. – powiedziała jednym tchem Rika.

-Co to było? – zapytała Nath.

-Mały smok. – szepnęła Rika. .

-SMOK?! – zapytały dziewczyna z niedowierzeniem.

Lucas chciał złapać Rikę za rękę ,ale Carola wyczarowała pomiędzy nimi tarczę.

-Tak smok ,on był ranny! – powiedziała usprawiedliwiająco Rika.

- Co dalej? – zapytała Stee.

-Lucas poprosił mnie ,żebym nikomu nie mówiła ,ale ja uparłam się ,że mu pomogę. On był bliski śmierci, nie ma łapy, ma złamane skrzydło i uszkodzone oczy i mnóstwo otwartych ran. Możliwe ,że nigdy nie będzie widział. Jego matka musiała stoczyć walkę o terytorium i osiedliła się w Zakazanym Lesie. Ona też jest na pewno ranna i szukaliśmy jej na zmianę ,ale nie możemy znaleźć. Carola to chyba jego matka zaatakowała El Diablo. – powiedziała Rika i zalała się łzami. –Lizz-z miała… rację to był smok.

Dziewczyny stały jakby dostały Drętwotą.

-Gdzie on jest? – szepnęła Just.

-Co?

-GDZIE JEST TEN SMOK ,NA GACIE MERLINA! – krzyknęła.

Marika wskazała jej miejsce ,w którym znajdował się smok.

Był to mały zielony jaszczur z całkowicie białymi oczami ,tak jak mówiła Rika nie miał jednej łapy – przedniej, lewej -, jedno z jego skrzydeł było wykrzywione pod dziwnym kątek ,a na brzuchu miał jeszcze nie do końca zrośnięte rany. Ciężko było je zliczyć. Leżał na jakimś dziwnym legowisku ,które było zakrwawione.

-Dawałam mu Esencje Dyptamu. – powiedziała Marika.

Dziewczyny stały chwilę w ciszy.

-Carola proszę cię odwróć swoje zaklęcie. – powiedziała błagalnym głosem Marika.

Caroline popatrzyła na dziewczyny ,które przytaknęły głowami.

Gryfonka wykonała dziwny ruch różdżką i chłopak odzyskał mowę.

-CO TY SOBIE WYOBRAŻASZ?! – krzyknął. – RZUCAĆ ZAKLĘCIE W BIAŁY DZIEŃ NA LUDZI!

-USPOKÓJ SIĘ! – warknęła Nath.

– Chyba ,że znowu chcesz przestać gadać. – dodała Carola ,która nadal trzymała różdżkę w pogotowiu. Chłopak uspokoił się i usiadł na krześle.

-Co chcecie zrobić? – zapytał po chwili.

-Słucham? – zapytała Stee.

-Co do jasnej wiedźmy chcecie zrobić? – powtórzył trochę głośniej. – Powiecie o tym nauczycielom? Chcecie ,żeby go zabili.

-Nie zabiją. – stwierdziła stanowczo Just.

-Skąd ty to możesz wiedzieć? – zapytał chłopak.

-Wiem to stąd ,że nasz profesorek od Opieki Nad Magicznymi Stworzeniami kocha smoki i nie pozwoli by jakiś zginął w jego obecności. Musimy zanieść do niego smoka i powiedzieć ,ze w lesie może być dorosły. Oni ściągną pomoc i smoki trafią zapewne do Rumunii. – powiedziała.

-Zgadzam się. – powiedział chłopak. – I przepraszam ,że tak na was naskoczyłem ,ale postawcie się w mojej sytuacji ,myślałem ,że nas za to wyrzucą ze szkoły.

-Nie powinni ,ale mogliście wcześniej iść z tym do jakiegoś profesora. – powiedziała Stee.

-Wiemy. – powiedzieli równocześnie.

-No to bierzcie smoka i wychodzimy. Co to w ogóle za miejsce? – zapytała Nath.

-A to tajny loch. Znalazłem go kiedy byłem w pierwszej klasie i uciekałem przed Filchem. – wyjaśnił chłopak.

Ruszyli ,więc ciemnym korytarzem po kilkudziesięciu minutach byli już w opuszczonej klasie. Całą drogę rozmawiali. Okazało się ,że Lucas jest Krukonem ,a na nazwisko ma Wood i jest fajnym gościem.

-Lepiej go schowajcie. Kto wie co mogą zrobić uczniowie jak zobaczą smoka. – powiedziała Carola ,a reszta się z nią zgodziła.

*

Lizz w końcu wstała. Dochodziła piąta i dziewczyna zeszła do Komnaty Jadalnej.

Usiadła przy tym samym stole co przy obiedzie i kiedy pojawiła się karta (tym razem po angielsku) stuknęła różdżką w sałatkę owocową i sok pomidorowy. Po pięciu minutach przysiadł się do niej Corentin.

-Wybacz mi moje spóźnienie ,chciałem odrobić zadania ,bym mógł cię jeszcze oprowadzić po szkole. – powiedział otwierając kartę. Po chwili na jego talerzu pojawił się budyń czekoladowy. –Co robiłaś? – zapytał.

-Siedziałam w pokoju. – powiedziała Lizz sięgając po sok.

-Taka ładna pogoda ,a ty siedziałaś w pokoju?

-Musiałam się rozpakować. – skłamała.

-Słyszałem ,ze jutro idziesz zwiedzać Paryż.

-Tak z Genevieve. Nie wiem ile zrozumiem z jej gadania.

-Dasz jakoś radę ,a jak nie to mam coś dla ciebie. – chłopak podał dziewczynie przewodnik po Francji.

-Dzięki. – powiedziała Lizz uśmiechając się.

Po podwieczorku Corentin postanowił pokazać dziewczynie resztę szkoły.

-Tu jest gabinet dyrektora tuż obok pokoju nauczycielskiego. – powiedział chłopak.

Lizz prawie go nie słuchała tylko wpatrywała się w niego.

-Teraz pójdziemy do biblioteki. – powiedział.

Gryofnka ruszyła posłusznie za nim.

-Jeżeli chcesz wypożyczyć jakąś książkę do przeczytania to możesz tu przyjść.

-Ok. – powiedziała. –To gdzie teraz?

-Może do…

-Elisabeth, Elisabeth! – to była siostra Corentina. – Cześć przysyła mnie Genevieve ,miała wypadek i musi siedzieć w Komnacie Leczniczej przez trzy dni  ,więc jak nie zgłosi się ochotnik ,który by cię mógł oprowadzić po Francji to będziesz musiała przełożyć zwiedzanie. – powiedziała.

-Szkoda. – powiedziała Lizz.

-Znalazł się ochotnik. – powiedział Corentin. – Powiedz Genevieve ,że chętnie ją zastąpię.

Lizz była wniebowzięta ,perspektywa zwiedzania Paryża miasta zakochanych serc ,z Corentinem była po prostu cudowna.

-Oczywiście jeżeli Elisa się zgodzi. – dodał.

-Jasne. – powiedziała entuzjastycznie Lizz.

-To cudownie. – powiedziała Arison. – Idę powiedzieć Genevieve.

I wybiegła z biblioteki.

Po zwiedzaniu szkoły Lizz i Corentin poszli na kolację ,a potem chłopak odprowadził ją do pokoju.

-Dziękuję ci za ten dzień. – powiedziała Lizz.

-To ja ci dziękuję.

I znowu byli tak blisko siebie ,że ich usta dzieliły cale… jeden cal i… ktoś trzasnął drzwiami. Lizz i Corentin odskoczyli od siebie.

-Dobranoc. – powiedział chłopak.

-Tak… eee… to do jutra.

Lizz zamknęła drzwi ,a chłopak poszedł w stronę swojego pokoju.

*

Lucas zapukał do drzwi chatki Hagrida.

-O ,cholibka tylu aż was przylazło do tej sowy? – zapytał z uśmiechem.

-Nie do końca przyszliśmy tu do sowy ,panie profesorze. – powiedziała Marika , odsłaniając głowę smoka.

-Wejdźcie. Szybko. – powiedział Hagrid.

Znaleźli się w miej chatce. Profesor podał każdemu kubek z herbatą. Kiedy usiedli do stołu zapytał.

-Skąd go macie?

-Znaleźliśmy go jest ranny opiekowaliśmy się nim z Mariką ,ale znalazły nas dziewczyny i powiedziały ,że lepiej będzie jak zaniesiemy go do pana. – powiedział Lucas.

– Podejrzewamy ,że w lesie ,jest jego matka, jest zraniona i to ona najprawdopodobniej zaatakowała El Diablo. – powiedziała Marika.

-Od razu podejrzewałem ,że to sprawka smoka. – powiedział Hagrid ,wypijając jednym łykiem połowę zawartości swojego kubka. – No cóż zostawcie go tu ,a ja się nim zajmę i zorganizuję poszukiwania.

Kiedy ostatnia kropla herbaty zniknęła z kubków, Hagrid odprowadził ich do zamku ,gdzie Rika długo ,żegnała się z Lucasem.

-No już odczepcie się od siebie jak nie chcecie szlabanu zarobić. – ponaglił i Hagrid i Rika w końcu oderwała się od chłopaka i wraz z przyjaciółkami ruszyła do dormitorium.