Zaklęcie 12.

Przepraszam za tak długą przerwę ,jak coś pomieszam to również przepraszam np. czas akcji ,albo zapomnę o jakimś elemencie lub popełnie błąd to proszę poprawcie. Zapewne pomylony będzie wygląd chłopców więc jak coś to serio proszę o poprawki. Nastały ferię więc spróbuję się poprawić. Zapraszam do czytania.

~

Miły ,poranny wietrzyk wdarł się przez uchylone okno do pokoju Gryfonek. Połaskotał je po nosie i oznajmił ,że najwyższy czas wstawać. Była sobota więc dziewczęta zrobiły to niechętnie. Pierwsza na nogi zerwała się Stee ,która czekała na ten dzień i nie mogła się go doczekać. Po walce z Just o łazienke weszła do niej pierwsza. Wzięła szybki prysznik ,a potem wysuszyła się za pomocą różdżki. Spięła włosy w niesforny kok i podkreśliła swoje piękne oczy delikatną kreską i tuszem. Kiedy wyszła z łazienki Just wbiegła do niej i popchnęła ja krzycząc :

-Jak mogłaś tam tyle siedzieć?!

Stee bąknęła krótkie „przepraszam” i poszła do szafy. Stała przed nią bez ruchu tak ,że Rika ,która właśnie wstała obserwowała ją z zachwytem.

-Na co się tak ga-apisz? – zapytała ziewając Carola.

-Na Stee… stoi przed tą szafą już dobre dziesięć minut i jeszcze się nie ruszyła. – powiedziała z podziwem.

-Może dostała Drętwotą. – zasugerowała Caroline ,rzucając się spowrotem na poduszkę ,budząc tym samym Nath.

-Boże jest dziewiąta ,budzicie mnie w środku nocy! – wrzasnęła dziewczyna.

W tym  samym momencie Stee porwała z szafy piękną, błękitną, zwiewną sukienkę i pobiegła spowrotem do łazienki ,z której wyszła właśnie Just.

-O co jej chodzi? Po co się tak śpieszy? – zapytała lekko ździwiona.

Carola pokazała jej list od Steva.

-Aaaa… rzeczywiście. – mruknęła Just i usiadła na łóżku Riki.

Dziewczyny siedziały tak chyba pół godziny ,w końcu Stee opuściła na dobre łazienkę. Wyglądała prześlicznie. Stanęła przed dziewczynami z pytającym wzrokiem.

-Jest twój. – powiedziała Carola.     

-Lśnisz jak Słońce! – dodała Nath.

-Nie oprze ci się! – dorzuciła Rika.

-Dzięki dziewcznyny.

Stee stała patrząc na swoje koleżanki.

-NO ,ALE IDŹ JUŻ ! – krzyknęła Just. – Nie wygrałaś czasu na loterii.

Dziewczyny zaczęły się śmiać ,potem dały jeszcze Stee kilka rad ,a następnie dziewczyna wyszła z pokoju z wielkim uśmiechem na twarzy.

-Ach te Stefcie ,tak szybko dorastają. – powiedziała Rika.

-Nie przesadzaj. – powiedziała Just.

-Właśnie! Dziewczyna ma prawo do szczęścia. – dodała Carola.

-Wiem ,wiem. Nie mówię ,że nie. – zarumieniła się Rika. – Ale czy zrobiłyśmy dobrze. Przecież go nie znamy ona też…

-Dlatego idzie ,po to ,żeby go poznać ! – powiedziała Nath. – Nie martw się najwyżej załatwimy drania ,jak ją skrzywdzi.

Rika uśmiechęła się.

*

W tym samym czasie we Francji Lizz spała jeszcze w aksamitnej ,liliowej pościeli, gdy nagle ktoś usiadł na jej łóżku i pocałował ją delikatnie w usta. Dziewczyna obudziła się lekko rozkojarzona ,ale po chwili uśmiechnęła się i mocno przytuliła Corentina.

-Co ty tu robisz? – zapytała.

-„Pożyczyłem” klucz do twojego pokoju od woźnych. – uśmiechnął się chłopak. – Masz może ochotę na jajecznice i bekon? – zapytał pokazując dziewczynie tacę z jedzeniem.

-Jesteś kochany! – powiedziała sięgając po tost.

-Przepraszam cię za to co powiedziałem. Zachowałem się jak głupek! Poniosło mnie ,nie chciałem cię zranić ,ale boli mnie ,że mi nie ufasz.

-Ufam ci!

-To dlaczego uważasz ,że nie będę ci wierny?

-No ,bo…bo … bo na około jest tyle dziewczyn ,które tylko czekają na okazje ,żeby cię mieć dla siebie.

-Ale ja i tak jestem tylko twój. Nie obchodzą mnie jakieś puste ,francuskie divy ! Kocham ciebie Elisabeth.

-A ja ciebie.

Utonęli w swoich ustach.

*

Stee szła wolnym krokiem ,po wyznaczonej dróżce w stronę Bijącej Wierzby.

Niedaleko drzewa ,stał wysoki, barczysty chłopak o niebieskich oczach i kruczych włosach. Stał odwrócony w stronę Zakazanego Lasu. Dziewczyn podesza więc nie zauwarzona.

-Eee… cześć. – powiedziała nieśmiało.

Chłopak odwrócił się ,a kiedy ją zobaczył uśmiechnął się wesoło. Steve uważał ,że Stee jest piękna jak Willa i miał nadzieje ,ze okaże się też wspaniałą osobą. Stee również ledwo mogła powstrzymać swój zachwyt co do chłopaka. Idealna budowa ciała i te oczy !

Stali tak w ciszy patrząc na siebie jak zahipnotyzowani. Pierwsze odezwał się Steve.

-Może usiądzemy?  – wskazał na ławkę.

-A może się przejdziemy? – zapytała Stee.

Chłopak uznał to za świetny pomysł i poszli razem w stronę Jeziora. Przed zamkiem nie było wielu uczniów. Tu i tam jakiś młodziak bawił się ze swoim kolegom ,albo grał w szachy. Na jednym z parapetów siedział jeden z prefektów ,całkowicie zagłębiony w lekturze.

-Może opowiesz mi coś o sobie? – zapytała Stee z uśmiechem.
Chłopak od razu ożywił się ,bo nie mógł już znieść tej ciszy.

-Tak. No więc co chcesz wiedzieć?

-Co lubisz?

-Ciebie.  – pomyślał głośno.

Stee się zarumieniła.

-A tak poza tym… - zaczął chłopak chcąc się poprawić. - … lubię Zielarstwo.

-Ja też ! – powiedziała Stee z jeszcze większym uśmiechem.

-Na serio?! – zapytał ździwiony. – Większość dziewczyn po tej informacji ma mnie już gdzieś ,bo nie lubię czegoś męskiego jak OPCM.

-Ja nie jestem taka. Zielarstwo jest fascynujące.

-Dokładnie!

I zagłębili się w tym temacie, potem Stee opowiedziała Stevowi o swoim życiu. Okazało się ,że Steve też mam przyrodniego brata – mugola.

-Na początku go nienawidziłem ,ale z biegiem czasu…

-Ja kocham Rikę tak jakby była moją rodzoną siostrą ,zresztą ona jest moją siostrą jak Lizz, Carola, Nath i Just.

Przegadali całe przedpołudnie ,a następnie chłopak poszedł odprowadzić ją pod pokój wspólny.

-Szkoda ,że już musimy się pożegnać. – powiedziała Stee.

-Może spotkamy się jeszcze ,w najbliższym czasie. – zaczął chłopak.

Stee się ożywiła.

-Tak ,z przyjemnością ,może… e.. jutro?

-Dobra. – powiedział zaskoczony.

-To do jutra.

-Do jutra.

Stee zniknęła w dziórze pod portretem.

-TAAAAAAAAAAAAAAK ! – krzyknął Steve.

*

Drugie spotkanie Stee ze Stevem było również bardzo owocne. Dziewczyna znajdowała za każdym nieskończoną liczbę tematów. W środę na pożegnanie dostała całusa w policzek. Wróciła do dormitorium cała w skowronkach. Nath i Carola cieszyły się jej szczęściem ,chociaż same coraz gorzej znosiły samotność. Lizz się nie odzywała ,Rika ,Just i Stee cały czas spędzały na Błoniach. Carola ,pogrążona do reszty w myślach całe wieczory spędzała na samotnych spacerach po korytarzach. Nath natomiast większość czasu spędzała w bibliotece gdzie los się do niej uśmiechnął.

W czwartek wieczorem Nath odnosiła wielką stertę książek na regał, kiedy ktoś niespodziwanie na nią wpadł.

-MATOLE ! CO TY ROBISZ?! PATRZ GDZIE IDZIESZ! – zaczęła krzyczeć na chłopaka ,który oszołomiony stał jak kołek.

-Spokojnie. – powiedział w końcu. – Już zbieram.

Schylił się i zaczął zbierać książki.

-Jaka ta młodzież teraz nie wychowana. – prychnęła bibliotekarka. – Wynocha stąd ! I żebym was na oczy przez najbliższy tydzień nie widziała.

Nath i tajemniczy chłopak chcąc, niechcąc opuścili bibliotekę.

-Wielkie dzięki. – powiedziała sarkastycznie Nath. – I co ja teraz będę robić!

-Przepraszam ,ja nie chciałem. To nie moja wina ,że nasze drogi się zeszły.

Nath trochę się rozchumurzyła ,co chłopak od razu wykorzystał.

-Jestem Tony Bush.

-A ja Nathalii Swan.

-Piękne imię.

-Nie podlizuj się.

Zaległa cisza, słychać było tylko ich kroki. Korytarze były ciemne i opustoszałe ,gdzie niegdzie wiatr zgasił pochodnię.

-Czy w ramach rekompenstaty dasz się gdzieś zaprosić? – zapytał chłopak.

Dziewczyna obrzuciła go nienawistnym spojrzeniem.

-Chyba śnisz!

-Jeżeli to ma być sen o tobie to nie chcę się obudzić.

Nath jeszcze raz popatrzyła na niego z ukosa i po krótkim „Żegnam” ruszyła do pokoju wspólnego Gryffindoru.